Γεια σας. Ονομάζομαι Δημήτρης Παπαγεωργίου και κατάγομαι από τη Λιβαδειά, την πόλη που αποτελεί ως και σήμερα τη βάση μου.

Μεγαλώνοντας σε μια επαρχιακή πόλη τη δεκαετία του ’80, τα παιχνίδια στις αλάνες, τα σαββατοκύριακα στους παππούδες, οι ολοήμερες περιπλανήσεις στους δρόμους και τα σοκάκια, γέμισαν το μυαλό μου και τη ψυχή μου με εικόνες, πρόσωπα, αναμνήσεις. Θυμάμαι συχνά, ως έφηβος και αργότερα, να χάνομαι στις εικόνες, να «βάζω» πλαίσια στα τοπία και να παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου.

Κάποιες παλιές φωτογραφικές μηχανές που βρήκα σε ένα ντουλάπι του πατέρα μου, ήταν η αφορμή να ξεπηδήσει από μέσα μου ένα πάθος ασίγαστο κι ένας έρωτας που όλο και δυνάμωνε όσο ανακάλυπτα την τέχνη της φωτογραφίας. Όσο περισσότερο ασχολούμουν ερασιτεχνικά, τόσο συνειδητοποιούσα ότι η ενασχόληση μου με τη φωτογραφία με έκανε πραγματικά ευτυχισμένο, δημιουργικό και μου έδινε κίνητρο να κάνω περισσότερα, να μάθω περισσότερα, να δώσω περισσότερα. Τότε απόφάσισα να κάνω το πάθος μου επάγγελμα και να πάρω το ρίσκο να γίνω ένας από τους τυχερούς που πραγματικά αγαπούν τη δουλειά τους. Ακολούθησαν σπουδές, σεμινάρια, διάβασμα και συνεχής εξάσκηση για να μπορέσω τελικά να αποκτήσω το χώρο μου το Mirror Studio.

Σήμερα, 5 χρόνια μετά την επαγγελματική μου ενασχόληση με την τέχνη μου, το πάθος μου παραμένει ζωντανό, όπως και η δίψα μου να μαθαίνω και να παραμένω συντονισμένος με τα νέα δεδομένα.

Η τέχνη της φωτογραφίας – όπως και κάθε άλλη μορφή τέχνης – δεν είναι στατική. Εξελίσσεται συνεχώς και μαζί της και εμείς, οι πιστοί υπηρέτες της. Ωστόσο, όσο κι αν η τεχνολογία δημιουργεί καθημερινά νέα δεδομένα, προσφέροντας μας απεριόριστες δυνατότητες, θυμάμαι πάντα με νοσταλγία και βαθύ σεβασμό, εκείνα τα πρώτα χρόνια, τα «ερασιτεχνικά». Το θαμπό κόκκινο φως στο σκοτεινό θάλαμο, τη μυρωδιά από τα χημικά, το καρδιοχτύπι να μην πάρει φως το φιλμ και κείνη τη γλυκιά ανατριχίλα σαν άρχιζε να εμφανίζεται η εικόνα στο λευκό χαρτί…